napisy ze słuchu: >> ripPer <<
Pójdziemy za to do piekła.
Zamknij się.
Zimno tu.
Zrób parę przysiadów.
Wiesz, jaki wrażliwy jestem na temperaturę, David.
Przejechaliśmy tyle drogi. Od ślubu nie byłem tak daleko od domu.
Da sobie radę.
Nie podoba mi się, że muszę ją okłamywać.
Dla ciebie kłamstwa...
Dla ciebie kłamstwa, to normalka. Nasz związek opiera się na zaufaniu.
Chcesz herbaty?
Tak, poproszę.
Przyniesiesz mleko z samochodu?
- Ile cukru? - Nie pierwszy raz robisz mi herbatę.
- Osłabia mnie twoje ględzenie. - Mówię o faktach.
Przynieś już to mleko, proszę.
- Jezu, nie strasz mnie! - Nie zapomniałeś o czymś?
- Nie założę jej! - Ile razy mam ci przypominać?
Co z nią?
- Nieprzytomna. - Chloroform wciąż działa.
Jest zimno, więc sugeruję, byśmy
ją przenieśli tutaj, bo umrze na zapalenie płuc.
Dopiero co przyjechaliśmy. Jestem skonany. To nie Suwałki i nie umrze.
Po co ją założyłeś?
Bo mi zimno.
Zdejmij. Nie chcę mówić cały wieczór do twoich oczu.
Nie rządzisz mną.
Gdzie, do jasnej, jesteś?
- Pozbądź się jej. - Kogo?
- No tak, nie lubisz ciem. - Zrób coś, albo spadam stąd.
- Nie mówiłem, żebyś ją zabił. - Może miałem ją adoptować?
Chyba czas, żebym zadzwonił do Rebeccy.
Dlaczego, bo zobaczyłeś ćmę?
Chcę powiedzieć, że wszystko OK. Tak się robi w związkach.
To się nazywa spowiadanie. I robią to pantoflarze.
Nie spowiadam się i nie jestem pantoflarzem.
Dzwonię teraz, bo Rebecca kładzie Amy spać i nagram się na automat.
Nie chcę, żeby pytała o cokolwiek. Nie lubię kłamać.
- Tylko nie rozgadaj się. - Czy ja rozliczam cię z telefonów?
- Ale to mój telefon. - Zawsze byłeś egoistą, David.
- Gdzie masz swój telefon? - W samochodzie.
Dlaczego?
Bo to telefon służbowy i mam go w służbowym samochodzie.
Zapomniałeś komórki?
- Służbowej. - Idiota.
- Jak mnie nazwałeś? - Idiotą. Gigantycznym idiotą.
Wolę być trochę mięczakiem, niż bezlitosnym zabójcą ciem.
Nie mogę się doczekać, gdy nie będę musiał...
Kochanie, dzwonię kontrolnie. U mnie wszystko OK, chociaż zimno.
Odezwę się później. Ucałuj małą ode mnie. Kocham was.
Tak, przesłałem jej buziaki.
To co?
Jeśli śpi, to bądźmy cicho, może uda się ją przenieść w tym stanie.
Czy ja mogę wziąć nogi?
- Nie podoba mi się tu, David - Dawaj do środka.
- Muszę złapać oddech. - Zostało parę kroków.
Nie jestem napakowany, jak ty.
Ruszajmy.
Kuźwa.
Sprawdź, czy klucze są na dole.
Nie upuść jej.
Co to, kurwa, miało być?
Chyba złamała mi nos.
Nieźle oberwałeś.
Co teraz? To naprawdę boli.
Trzeba było uważać.
Założę się, że gapiłeś się na jej cycki.
Nie. Strzeliła mnie z główki.
Znienacka. Nigdy wcześniej tak nie oberwałem.
- Do teraz. - Pomóż, strasznie mnie boli.
Za każdym razem, gdy jestem z tobą odnoszę obrażenia. Zawsze.
Tym razem nie było mnie w pobliżu.
W szklarni też to mówiłeś.
To było cholerne 20 lat temu.
Dobra.
- Trzeba go nastawić. - Jak chcesz to zrobić?
- Bądź cicho i nie ruszaj się. - Tylko powoli.
- Ładny fryz, Andrew, gdzie robiłeś? - Świetna fryzura, Andrew.
- Andrew? - Tata chce mnie widzieć.
Ładna fryzura, Andrew.
Pewnie pracochłonna.
Niech czeka dopóki nie dostaniemy telefonu.
Czas brać się do roboty.
Przestań jęczeć i idź do niej.
- Po co? - Porozmawiasz z nią.
- Z kim? - Co za...
Z kobietą na górze.
Dlaczego ja?
Bo mnie zna. Ciągle siedziała w klubie.
- Dlatego ty powinieneś. - Dobra, co mam jej powiedzieć?
O wielu rzeczach, ale najważniejsze, żebyś
wypadł jak ktoś, kto zabije ją, jeśli będzie sprawiać problemy.
- Nie zabiję jej. - Nie mówiłem, że musisz.
Masz tylko tak wypaść.
I co mam jej powiedzieć?
Że jak będą z nią problemy, to
połamiesz jej palce.
Dlaczego to takie ważne?
Bo nawet dziecko się ciebie nie przestraszy.
Masz udawać cholernego twardziela.
No to zaczynajmy.
Wypróbuj na mnie.
Po co?
Po prostu wypróbuj.
Dobra.
Będziesz fikać panienko, to połamię ci palce.
Jeszcze raz, ale mocniej.
Będziesz fikać panienko, to połamię ci palce.
No to jak mam powiedzieć?
Będziesz, kurwa, fikać panienko, to połamię ci jebane paluchy!
W ten deseń.
Dobra.
Teraz kapuję.
Będziesz fikać panienko, to połamię ci cholerne palce!
- Już lepiej. - W końcu, dzięki.
Coś jeszcze?
Tak, trzeba pogadać z jej ojcem.
Weźmiesz jej telefon i powiesz mu, że chcemy kasy.
- 100 tysięcy, pamiętam. - Przypominam.
Żeby poszło gładko, przeczytasz to z kartki.
Przeczytaj to teraz.
- Już? - Marny charakter pisma.
- Mógłbyś nie komentować! - Jasne.
- Przeczytałem. - Dobra.
Czas na herbatę.
Pieprzone łajzy! Uwolnijcie mi ręce, a pozabijam was!
Jeśli za każdym razem będziemy przez to przechodzić,
to David przeszkoli cię nożem.
Więc cisza ma być!
Przystawię ci kubek do ust.
Bez cukru.
Przepraszam.
Rozwaliłam ci nos, prawda?
- Że co? - Że połamałam
ci nos, fajtłapo.
Z rękami zawiązanymi z tyłu.
Jak to o tobie świadczy? Że jesteś ciotą?
- Nie złamał się. - Myślę, że się, kurwa, złamał.
Jesteś naszą zakładniczką.
Jeśli będziesz spokojna, nic ci się nie stanie.
W innym przypadku, będę musiał połamać ci palce.
Teraz pogadamy z twoim ojcem, więc bądź cicho.
Mogę prosić Arniego? To pan, dobrze.
Nie ważne, kim jestem. Mam...
Za chwilę...
Nie, suma wynosi 100 tysięcy.
Niech pan spakuje kasę i da synowi.
Ma jechać do Fleetservices koło M3, i niech czeka koło męskiej toalety.
Niech nikt więcej z nim nie jedzie.
Za dużo tu tych "niech". [oryg.: podwójnych przeczeń]
Jeśli coś pójdzie nie tak, albo ktoś z nim będzie,
twoja pasierbica umrze. Masz 2 godziny.
Może.
Tak, nic mi nie jest.
Z domu.
To jakieś palanty.
Jeden ma na imię David.
Wyglądają na kompletnych...
Widzisz draniu. Jeśli nie dasz nam, czego chcesz, ona oberwie.
Czego my chcemy.
Wielki błąd.
W całym moim życiu nikt mnie nie uderzył.
Znacie mojego ojca, prawda?
Masz pojęcie, co ci zrobi i tobie, David?
Jeśli tylko się dowie, kim jesteście?
Każdy członek waszej rodziny, do końca
życia, będzie jeździł na wózku inwalidzkim.
Ojciec siekierą poobcina im nogi.
- Ty głupku. - Dlaczego?
- Powiedziałem chyba, co chciałeś? - Bo, pacanie jeden...
miałeś mówić ty, żeby
mnie nie rozpoznała.
Plan się spieprzy, jeśli będziesz używał mojego imienia.
- Użyłem twojego imienia? - Tak, kurwa.
Przepraszam, nie chciałem. Trudno się skupić w takiej sytuacji.
- Powiedziałeś je na samym początku. - Nigdy nie jesteś zadowolony.
Zjawiasz się nagle w moim życiu i prosisz, bym pomógł ci w przestępstwie.
Nie robisz tego bezinteresownie, hipokryto.
Chcę tego domu, ale bez ciebie.
Też chcę, żebyś miał ten dom. Masz okazję na niego zarobić.
David, co się dzieje? Światło zgasło.
Spokojnie, automat się wyłączył.
- Trzeba sypnąć grosza. - Co to za dom z licznikiem?
Dobra.
Zobaczymy, na jak długo starczy.
Zachodź, Andrew.
Ktoś popełnił straszny błąd, porywając twoją przyrodnią siostrę.
Synu.
Mam robotę dla ciebie.
Właśnie wyruszył.
Halo? David?
Jestem blisko.
Torbę mam pod ręką.
Poczekaj.
David, lada chwila padnie mi bateria.
Jestem bogaty.
- Nie wiedziałem, że masz brata? - Nikt nie wie.
Wziąłem to, żeby uczcić.
Przyniósł piwo. Mam 50 tysięcy, a dom mamusi jest twój.
Zrobiłeś to.
50 tys. funtów i jestem wolny.
Sam bym nigdy nie zarobił na niezależność.
- Jak wyglądają? - Nie wiem, nie zaglądałem.
- Co? - Nie sprawdziłem.
Pewnie kutas zajrzał do środka?
Powinienem był sprawdzić?
Żebyś, kurwa, wiedział.
O co chodzi, David?
Że w torbie nie ma pieprzonej forsy.
Nie widzisz, Andrew?
Twój stary pewnie wiedział, że
jesteś w to zamieszany.
Przepraszam. Co teraz zrobimy?
- Jechał ktoś za tobą? - Na przykład samochód?
Chyba nie?
To zmienia postać rzeczy.
Zgodnie z umową, wciąż chcę dom.
Tak by było, gdybym dostał forsę.
Wiedziałem, oszuście! Odkąd zacząłeś mówić o domu.
Nie powinienem był ci ufać!
Mówiłem, że jak dostanę forsę, oddam ci moją połowę domu.
- Nie miałem na myśli chusteczek. - Teraz, jak Arnie wie...
Może pojechać do mojego domu.
Nie zna cię, nie wie, kim jesteś.
Wie tylko, że on jest w to zamieszany.
Obiecałeś, że to będzie prościzna. Znów cię posłuchałem.
Daj mi chwilę. Stało się.
- Naprawię to, Peter. - Uwierzę, jak zobaczę.
Wychodzę zapalić. I pewnie zaraz pojadę do domu.
David?
Masz otwieracz?
Lepiej, żebym cię więcej nie widział.
Albo coś ci zrobię.
Sprawdzę, co u Tracy.
Rób, co chcesz, tylko mnie zostaw.
Mimo, że jesteś durniem, to nie zapomniałeś kominiarki?
Mam ją przy sobie.
Dobra, zjeżdżaj.
David?
Pomyliłem czapki.
Spierdalaj mi z oczu.
Przepraszam.
Jeden skurwiel na zewnątrz.
Skurwiel na zewnątrz.
- Poznajesz go? - Nie widziałem wcześniej.
Tracey żyje. Masz sprawdzić, kto tam jest.
Arnie chce to wiedzieć.
Rozpierdolę ich.
Idź, rozejrzyj się po domu.
Później możesz jebnąć tego pajaca.
Nie potrzebujemy już go.
Widzisz ten tasak?
Jak wrócę, to się zabawimy, koguciku.
Będzie git.
- Co to, łódź? - Nie, drzewko cytrynowe.
Już prawie ją miałem.
Ale teraz oddaliła się ode mnie.
Któż to porzuca półświatek, by
wieźć proste życie na jachcie? Cóż za polot.
Ale bym zniknął.
Mógłbyś dalej szczęśliwie żyć ze swoją grubą, jak świnia żoną.
- Przynajmniej mam żonę, David. - Przyznajesz, że gruba z niej świnia?
Nie, do cholery! Odwrotnie, niż ty cenię sobie stabilizację.
Kontrolę, jak za czasów mamy.
Nic nie poradzę, że mama kochała mnie bardziej. Nie lubisz mnie za to.
Wali mnie, kogo bardziej kochała. Dała mi pół domu.
Dobroć była jej słabym punktem.
- Możesz na chwilę zamilknąć? - Oczywiście.
Nie mam nic więcej do powiedzenia.
Przez ciebie palę za dużo.
Widzę cię...
Peter, potrzebuję numeru twojego konta.
- Do czego? - Żeby zrobili przelew.
- Dlaczego nie na twoje konto? - Ja nie mam.
- Zawsze używam gotówki. - Też nie mam konta.
- Dlaczego nie masz? - Mamy wspólne konto z Rebeccą.
Masz kartę. Jaki jest jej numer?
Nie znam numeru. Rebecca trzyma kartę.
Powinienem się domyśleć.
- Andrew, masz konto? - Tak.
- Świetnie, jaki numer? - Nie wiem.
Po co nam konto?
- Wiem, kogo konta użyjemy. - Świetnie, kogo?
- Mamy. - Co? Powinno być zamknięte.
Na coś się przyda.
Nie pozwolę, żebyś mieszał mamę w przestępstwo.
Zrobimy tak, albo nie będzie kasy i nie będzie domu.
Szantażujesz mnie, łachudro. A jak po numerze dotrą do mamy?
To bez znaczenia, bo ona nie żyje.
Ty draniu!
Nie chciałem, żeby to tak zabrzmiało. Uwierz mi.
Bez pieniędzy cała nasza robota pójdzie na nic.
Jacht jest moim marzeniem. Dom będzie twój.
- Obydwaj ryzykujemy. - Ja też.
Ty spierdolisz wszystko, czego się dotkniesz.
- Dobra, ale zamkniesz konto. - To się zrobi.
- Masz numer konta mamy? - Tak, w domu.
Rebecce się to nie spodoba.
Dzięki.
Halo?
Przepraszam. Zaniepokoiłem cię.
Przepraszam.
Wiem, przepraszam.
Mam może dziwną prośbę, ale musisz odszukać papiery mamy.
Potrzebne do zamknięcia konta.
Nie, po prostu zapomniał.
Nie spotykam się z nim.
Tak, przepraszam, wiem.
Możesz podyktować, proszę? Dzięki.
Wy chuje jebane!
Wypuśćcie mnie, pojeby jedne.
Wypuśćcie mnie, szmaciarze.
Nie mam co jeść, nie jestem zwierzęciem!
Wiedziałam, śmierdzielu. Jesteś, kurwa, trupem.
Upuściłem telefon do wody.
Widzę twoją facjatę, wypierdku. Jesteś trupem.
Wszyscy jesteście. Ty - brzydalu, David.
I jebnięty Andrew też.
Chyba jestem najgłupszy z nas wszystkich.
Dlatego, że zbratałem się z tobą i namówiłem na to ciebie.
Co zrobimy?
Daj komórę.
- Popsuta. - Widzę, kurwa!
Kałuża była.
A twoja komórka?
Bateria padła.
- Masz ładowarkę? - Mam.
- Super. Gdzie? - W klubie.
Co ona tam robi?
- W gniazdku siedzi. - To było pytanie retoryczne!
Będę musiał zaginać do wioski.
- Tam jest budka. - Rozpoznają twój głos.
Ona go i tak zna. To już bez znaczenia.
Nie tylko ja popełniam błędy. Masz się za doskonałego...
Zamknij ryj, Peter! Chociaż raz w życiu!
W weź na siebie trochę odpowiedzialności!
Mam nadzieję, że numer się zgadza.
Kurwa.
Grabisz sobie, ćwoku.
Kurwa, co robisz?
Co ty, do chuja, robisz?
Halo, Arnie.
- Ilu? - Andrew, David, i jakiś brzydal.
Co mamy robić?
Dobra, prześlę szczegóły.
Pozbądź się chuja.
Arnie już jedzie i jest wkurwiony.
Dobra, chujku, idziemy.
Arnie.
Tak, to ja.
Dzięki za to. Nigdy nie wiadomo, kiedy się przyda.
Rano sprawdzę konto i oddzwonię.
Co?
O kurwa!
Czego się, kurwa, gapicie?
Obcy, co?
Widziałem wieczorem światła samochodów.
Mieszkacie w domku Barnaby'ego?
Chuj cię obchodzi.
Na pewno zamknąłeś drzwi?
W tych stronach przybysze nie są bezpieczni.
Nie panosz się tu.
Taka, moja rada dla ciebie.
Dzięki, ekstra.
Skończyłeś już?
Co, do chuja?
Kurwa!
Obudź się! Gdzie ta suka i mój brat?
Nie było mnie mniej, niż godzinę. Co się stało?
Nie ściskaj, nie mogę myśleć.
Ty w ogóle nie możesz myśleć.
Co się stało?
Dobra.
- Gdzie jest Peter? - Zniknął z twoją siostrą.
- Zdzieliła mnie. - Bo stracę cierpliwość.
Poczekaj, pamiętam...
Siedzieliśmy przy stole i usłyszeliśmy, że stuka.
Poszliśmy do niej sprawdzić, czego chce.
Chciała iść do łazienki.
Powiedziałem, że to zły pomysł.
Ale on na to, że możemy jej pozwolić.
Mówiłem, że nie możemy jej ufać.
Więc... Weszliśmy z nią.
Jak się wysikała, powiedziała, że chce się podetrzeć.
Musieliśmy ją rozwiązać, albo któryś z nas musiałby to zrobić.
Nie skusiłem się. Twój brat też.
No to ją... rozwiązaliśmy.
Nagle Peter zaczął się dziwnie zachowywać.
Nie wiem, dlaczego. Chyba coś było w łazience?
- Ćma? - Tak.
Korzystając z naszej nieuwagi, tak mnie kopnęła, że aż z drzwiami wypadłem.
Zabolało.
Była wściekła.
Wyciągnęła Petera.
Za chwilę wróciła i strzeliła mi w twarz.
Jest gdzieś z nią sam na sam.
Lepiej, żeby mu się nic nie stało.
Co jeszcze może się spierdolić?
Ratunku.
Ki chuj?
Steven?
Znasz go?
Tak. Widziałem się z nim rano. Strzygł mnie.
Co on tu, kurwa, robi?
Moment...
- Chyba nic mu nie powiedziałeś? - Nie.
Chociaż, chyba tak.
Nie do wiary, kurwa.
- Kto cię przywiózł? - Żółtki.
Koreańczycy?
- Muk i Chun-yo. - O nie...
Jasna cholera.
Gdzie są?
- Ktoś jeszcze? - Nie wychodźcie na zewnątrz.
Zginiecie.
Boże, pocięli go.
- Czy nie żyje? - Jak myślisz?
Jeśli jemu to zrobili,
to mogą i nam.
To za to, co nawywijałeś.
Przyjechałeś tu półtorej godziny temu.
To znaczy, że Arnie pewnie wie, gdzie jesteśmy.
Będzie tu za mniej, niż godzinę. Zbieraj się.
Znajdziemy mojego brata i zwiniemy twoją siostrę.
Potem wracamy do miasta.
Gdzie mój nóż?
Złamałaś mi szczękę.
Zamknij się i idź.
- Nie rozumiem. - Dlaczego mnie porwałaś?
Bo mój gruby brat się nie ruszał. A jak ojciec się zorientuje, to
będzie chciał kogoś torturować. Dostanie ciebie.
Po co idziemy tym lasem?
Co?
Módl się, żebyśmy znaleźli telefon, albo
wsadzę ci nóż w jaja. Ruszaj i trzymaj się blisko mnie.
To nóż mojego brata.
"Nie przecho-dziwić"
Co za matoły tu żyją?
- Nie dam rady z tym. - Nie gap się, tylko przełaź.
Ale napisali: "Nie przecho-dziwić".
To znaczy nie wchodzić.
Ruszamy w las.
Jeśli zrobisz coś głupiego, albo wystraszysz domowników, zabiję cię.
Zrozumiano? Kiwnij głową.
Pierdoły.
Co to kurwa jest?
To nienormalne.
- Dokąd idziesz! - Na górę, poszukać telefonu.
- To ja ucieknę. - Chcesz uciec?
Nie wytrzymam dłużej!
Mogę mówić.
Spróbuj teraz iść, cipo.
"Nie wchodzić"
Nie wrócę już do domu.
Powinienem był sprawdzić torbę.
Niech to! A tam tylko chusteczki.
- Andrew, zamknij się. - Co?
- Wiesz, jak wyglądał Muk? - Tak.
Cholera!
To on. Co mu się stało?
Ma poderżnięte gardło.
Może to Chun Yo Fu, zawsze się kłócili.
Ale nie tak, żeby chastać się po grzdylach.
Coś jest nie tak.
"Nigdy mnie nie opuścisz"
O mój Boże!
Ratunku! Zejdź na dół!
Co za idiota.
Co się z tobą dzieje?
Co robi groszek na podłodze?
Słyszałem coś. Pod tą klapą.
- Co? - Tam na dole.
Coś tam jest.
Nie otwieraj, bo zginiemy.
Jesteśmy w strasznym domu, na pustkowiu.
A z piwnicy dochodzą dziwne dźwięki.
Co tam, według ciebie, ma być?
Widzisz? Nic. Pewnie słyszałeś jakieś pieprzone szczury.
Przestań zawracać mi gitarę, albo...
Co? Co?
Dlaczego w lodówce są ręce?
Chyba powinniśmy stąd iść.
Tak.
Poczekaj.
Nie zostawiaj mnie tu, kurwa!
Peter, przepraszam. Nie powiem tacie.
- Wszystko będzie OK. - Mam ci wierzyć?
Błagam cię.
Nie chcę umrzeć.
Po co ja to robię?
Dałaś mi tak w kość. Trzeba być idiotą, żeby ci pomagać.
Zabierz mnie stąd.
- Jest za nami. - Nie dam rady!
Ty chuju jebany!
Wracaj tu, pizdo!
Tchórzu! Gnojku!
Czego się lampisz, szkarado?
Proszę, nic nie mów.
Najgorsza noc mojego życia.
Nie tylko spotkałem ciebie, ale i kogoś
- znacznie gorszego. - Zamknij się, kutasie.
- Uratowałem cię. - To wszystko przez ciebie, cipo.
Proszę, Peter. Potrzebuję cię.
- Dureń. - Wiedziałem.
Powinienem był cię zostawić. Byłbym daleko stąd.
Co mam z tym zrobić?
Trzeba go zabić.
- Nie zrobię tego. - Zabijesz go, kurwa.
Gdy się ocknie, nie będzie mu do śmiechu.
Trzeba to zrobić, zanim się obudzi.
- Nie wiem, jak to zrobić. - Dźgnij go, pacanie!
- W co? - W łeb.
Dzisiaj.
Daj mi to i popatrz, cholerny mięczaku.
Nie przezywaj mnie. Nie jestem, jak ty.
- Wiem, chłopczyku. - Nie jestem chłopcem.
Jestem ze 2 razy starszy od ciebie, a że nie mogę zabić...
Śmiało wstrętny knurze! Upierdol mu głowę.
Dalej. Zrób to!
Na co czekasz? Jesteś facetem?
A może cipa z ciebie, jak wszyscy inni?
No dalej. Nie mam całego dnia, żeby czekać, aż jakaś świnia...
- Szedł tędy. - Skąd wiesz?
Bo ten wieloryb i dziecko, to jego rodzina.
Ruszajmy.
Zatrzymajmy się. Jestem zmęczony.
- Nie możemy. - Nie jestem zwyczajny dużo chodzić.
Powinniśmy uważać na potrzaski.
- Dlaczego? - Jesteśmy na farmie.
Rolnicy używają ich...
- David! - Zamknij się!
- Kot tu może mieszkać? - Andrew Lepper?
- Kto to? - Cicho!
Bądź ostrożny.
Może powinniśmy zajrzeć do domu?
Tak.
O kurwa!
- Co to? - Jeśli się nie mylę, to
kawałek buta mojego brata.
I jego stopy.
Co do kurwy?
Obcięli mu stopę.
Kto to robi?
Mają pewnie Tracey?
Chrzanię plan.
Chrzanię forsę.
Muszę ratować brata.
Co to?
Drzwi.
Tylko szybko.
Peter?
"Wypadek maszyny"
"Farmer zmasakrowany przez maszynę"
"Sprawa zamknięta"
"Dzieci znalazły mężczyznę związanego w stodole".
"Nie miał twarzy".
"Boję się, że zrobi nam krzywdę. Uciekamy dzisiaj".
"Muszę kończyć. Nadchodzi".
Co to za miejsce?
- Tracey? - Tracey?
Ktoś obciął Tracey głowę.
Właśnie ją widzę.
Powinniśmy stąd wiać.
Nie pójdziemy bez Petera.
Znalazłem płaszcz.
Chyba jest tu światło.
Jezu, ja pierdolę.
Nie ma głowy Petera. Może wciąż żyje?
Jedna się rusza.
- Która? - Ta szpetna.
Ktoś ty, kurwa?
Nie.
Tata? To ty?
Pospiesz się. Jesteśmy na farmie.
Tracey nie żyje, a mnie ściga szaleniec.
- Peter? - David?
Co się dzieje?
Gdzie jesteś?
Obłąkany farmer zabił Tracey.
Wiszę na haku.
Strasznie boli.
Muszę się uwolnić.
Możesz się ruszać?
- Nie. - Przygwoździł mnie.
Potrzebuję twojej pomocy.
Dobra. Poczekaj.
Nigdzie się nie ruszam.
David, idę do ciebie.
Już idę.
Jak to się dłuży.
Pospiesz się.
Udało się.
- Wszystko OK? - Nie.
Strasznie cierpię.
Pewnie cię zaboli.
- Mam tylko połowę stopy. - Wiem.
Miałem drugą połowę.
- Co z nią zrobiłeś? - Zgubiłem.
Nic się nie stało.
Jaka przejrzysta noc.
Widać gwiazdy.
Są cudowne.
Przepraszam, Peter.
Daruj sobie. Nikt by tego nie przewidział.
Co to?
Akt własności domu.
W godzinę śmierci...
jesteśmy razem dzieląc się wszystkim.
To chyba dobrze.
Mamie by się podobało.
Pewnie tak.
Ni chuja. Chcę ten jacht.
Chcę żeglować nim do końca mych dni.
Nie zdechniemy tu dzisiaj.
- Szukałeś telefonu? - Niespecjalnie, ścigał mnie ten świr.
- Ja poszukam. - Powinniśmy uciekać.
Zajęło nam 10 minut, żeby tu wejść. A w pobliżu nie ma innych domostw.
- Wypatruj drania. - Co mam robić?
Czekaj. W razie czego wołaj mnie.
- Bądź ostrożny. - Ty też. Dobrze, że żyjesz.
- Peter? - Tak.
Za to w szklarni...
Przepraszam cię.
Kurwa.
Jasna cholera.
Peter! Jest na zewnątrz.
Na zewnątrz?
- Powiedziałeś, że jest na zewnątrz. - Bo jest.
Nie widzę go.
Słyszałeś?
To głowa. Głowa Andrew. Nie wytrzymam.
Nie tam. Spróbujmy tędy.
Tego chcesz?
Jebnięty chuju!
Rusz się, a podrę te zdjęcia.
Peter, odsuń się od klapy.
A ty właź do piwnicy.
Zacznij przesuwać kredens. Przywalimy nim wejście.
Właź tam. Ruchy!
Ruszaj.
Właź, skurwielu.
Mam wszystkie zdjęcia.
Nie! David.
Ty chuju!
Zabiłeś mojego brata!
To jakieś żarty.
napisy ze słuchu: >> ripPer <<
poprawki: Ed Scissorhands
NAPISY BEZ OGRANICZEŃ: .:: 0PENSUBTITLES.C0M ::.
Nie wrzucać na serwisy praktykujące tłumaczenia na wyłączność.